اقمر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اقمر. [ اَ م َ ] (ع ص ) سپید. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ابیض . (اقرب الموارد). ◄ سپید مایل به تیرگی . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). ♦ حمار اقمر ؛ خر سفید مایل به تیرگی . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ♦ سحاب اقمر ؛ ابر سپید مایل به تیرگی . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ وجه اقمر؛ روی همچون ماه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). ◄ لیل اقمر؛ شب مهتابی . (از اقرب الموارد).