اقداح
/vâže/
لغتنامه دهخدا
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ قدح ؛ کاسهها.<br>
فرهنگ فارسی معین
( اِ ) [ ع. ] (مص ل.) عیب نمودن، بد گفتن.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ قدح ؛ کاسهها.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اقداح . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ قَدَح، بمعنی کاسه ای که دو کس را سیر گرداند یا عام است . (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) : تن عدوی تو با ناله باد چون تن زیر لب ولی تو پر خنده چون لب اقداح . ؟ ◄ ج ِ قِدح، بمعنی تیر قمار و تیر تمام ناتراشیده . (اقرب الموارد). رجوع به قدح شود.
اقداح . [ اِ ] (ع مص )عیب کردن کسی را. فحش گفتن . (تاج المصادر بیهقی ).