اقبال لاهوری | پیام مشرق | کبر و ناز

یخ، جوی کوه را ز ره کبر و ناز گفت ما را ز مویه تو شود تلخ روزگار گستاخ می‌سرائی و بیباک میروی هر سال شوخ دیده و آواره‌تر ز پار شایان دودمان کهستانیان نئی خود را مگوی دخترک ابر کوهسار گردنده و فتنده و غلطنده ئی بخاک راه دگر بگیر و برو سوی مرغزار گفت آب جو چنین سخن دل شکن مگوی بر خویشتن مناز و نهال منی مکار من میروم که در خور این دودمان نیم تو خویش را ز مهر درخشان نگاه دار