اقبال لاهوری | پیام مشرق | عشق

فکرم چو به جستجو قدم زد در دیر شد و در حرم زد در دشت طلب بسی دویدم دامن چون گرد باد چیدم پویان بی‌خضر سوی منزل بر دوش خیال بسته محمل جویای می‌و شکسته جامی چون صبح به باد چیده دامی پیچیده بخود چو موج دریا آواره چو گرد باد صحرا عشق تو دلم ربود ناگاه از کار گره گشود ناگاه آگاه ز هستی و عدم ساخت بتخانه عقل را حرم ساخت چون برق به خرمنم گذر کرد از لذت سوختن خبر کرد سر مست شدم ز پا فتادم چون عکس ز خود جدا فتادم خاکم به فراز عرش بردی زان راز که با دلم سپردی واصل به کنار کشتیم شد طوفان جمال زشتیم شد جز عشق حکایتی ندارم پروای ملامتی ندارم از جلوه علم بی‌نیازم سوزم، گریم، تپم، گدازم

عقلی که جهان سوزد یک جلوه بیباکش از عشق بیاموزد آئین جهانتابی عشق است که در جانت هر کیفیت انگیزد از تاب و تب رومی تا حیرت فارابی این حرف نشاط آور می‌گویم و میرقصم از عشق دل آساید با اینهمه بیتابی هر معنی پیچیده در حرف نمی‌گنجد یک لحظه بدل در شو شاید که تو دریابی

آن حرف دلفروز که راز هست و راز نیست من فاش گویمت که شنید از کجا شنید دزدید ز آسمان و به گل گفت شبنمش بلبل ز گل شنید و ز بلبل صبا شنید