اقبال لاهوری | زبور عجم | نفس شمار به پیچاک روزگار خودیم

نفس شمار به پیچاک روزگار خودیم مثال بحر خروشیم و درکنار خودیم اگرچه سطوت دریا امان بکس ندهد بخلوت صدف او نگاهدار خودیم ز جوهری که نهان است در طبیعت ما مپرس صیرفیان را که ما عیار خودیم نه از خرابه ما کس خراج می‌خواهد فقیر راه نشینیم و شهریار خودیم درون سینه ما دیگری چه بوالعجبی است کرا خبر که توئی یا که ما دچار خودیم گشای پرده ز تقدیر آدم خاکی که ما به رهگذر تو در انتظار خودیم