اقبال لاهوری | زبور عجم | ما که افتنده‌تر از پرتو ماه آمده‌ایم

ما که افتنده‌تر از پرتو ماه آمده‌ایم کس چه داند که چسان اینهمه راه آمده‌ایم با رقیبان سخن از درد دل ما گفتی شرمسار از اثر ناله و آه آمده‌ایم پرده از چهره بر افکن که چو خورشید سحر بهر دیدار تو لبریز نگاه آمده‌ایم عزم ما را به یقین پخته ترک ساز که ما اندرین معرکه بی‌خیل و سپاه آمده‌ایم تو ندانی که نگاهی سر راهی چه کند در حضور تو دعا گفته براه آمده‌ایم