اقبال لاهوری | زبور عجم | بیا که خاوریان نقش تازه ئی بستند

بیا که خاوریان نقش تازه ئی بستند دگر مرو بطواف بتی که بشکستند چه جلوه ایست که دلها بلذت نگهی ز خاک راه مثال شراره بر جستند کجاست منزل تورانیان شهر آشوب که سینه‌های خود از تیزی نفس خستند تو هم بذوق خودی رس که صاحبان طریق بریده از همه عالم بخویش پیوستند بچشم مرده دلان کائنات زندانی است دو جام باده کشیدند و از جهان رستند غلام همت بیدار آن سوارانم ستاره را به سنان سفته در گره بستند فرشته را دگر آن فرصت سجود کجاست که نوریان بتماشای خاکیان مستند