افنون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
افنون . [ اَ / اُ ] (ع اِ) گونه . (منتهی الارب ) (آنندراج ).
افنون . [ اُ ] (ع اِ) مار. ◄ زن گنده پیر فروهشته اندام . ◄ زن کلانسال . ◄ شاخ درخت درهم پیچیده . ◄ سخن مجمل و پوشیده . ◄ تک آمیخته از تک اسب و تک ماده شتر. ◄ سختی . ◄ بلا. ◄ اول جوانی . ◄ نخستین ابر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).
افنون . [ اُ ] (اِخ ) رجوع به صریم بن معشر و رجوع به شرح شواهد مغنی ص ٥٤ شود.