فرهنگ لغت

افسرگر

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

افسرگر. [ اَ س َ گ َ ] (ص مرکب ) مکلل . تاجدار. (ناظم الاطباء). ◄ (اِ مرکب ) مرغ بهشتی . (ناظم الاطباء). نام طائری است که آنرا خطاف یا پرستو نیز خوانند. (از آنندراج ).

معنی افسرگر | فرهنگ لغت