افتان

افتان . [ اُ ] (نف، ق ) مقابل خیزان . (آنندراج ). در حال افتادن . که افتد. (یادداشت بخط مؤلف ).

افتان . [ اِ ] (ع مص ) بشگفت آوردن چیزی کسی را. ◄ در فتنه انداختن . (منتهی الارب ) (آنندراج ). بفتنه افکندن . (المصادر زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ). ◄ ربودن زن دل را. (منتهی الارب ) (آنندراج ).