افتان خیزان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
افتان خیزان . [ اُ ] (ق مرکب ) در حال افتادن وخاستن . روشی چون روش طیر یا وحشی به تیرخسته . راه رفتن بسان مست ازپادرآمده . افتان و خیزان : بر کوه شدی و میزدی دست افتان خیزان چو مردم مست . نظامی . آخر آن مور میان بسته ٔ افتان خیزان چه خطا دید که سرکوفته چون مار برفت . سعدی . و رجوع به افتان و خیزان شود.