افت و خیز

افت و خیز. [ اُ ت ُ ] (ترکیب عطفی، اِمص مرکب ) عبارت است از حالت بین بین شتافتن و آهسته رفتن . (آنندراج ) (بهار عجم ). ◄ کنایه از نشیب و فراز و یک قرار نماندن . (آنندراج ) (بهار عجم ) : ببین مدار مه و مهر و بیوفائی گل ز دولتی مشو ایمن که افت و خیز ندارد. محسن تأثیر (از آنندراج ). نفس بسینه ٔ اعدا ز هیبت کند به افت و خیز تردد چو نبض منشاری . طالب آملی (از بهار عجم ).