افاهید
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
افاهید. [ اَ ] (اِخ ) موضعی است در راه ربذه . (منتهی الارب ). تپه هائی است سفیدبه قفار که بر سر راه آنکه از جانب نخل طریق ربذه بپیماید، قرار میگیرد. و نام آن در ابیات زیر آمده : نظرت الیها و هی تحدی عشیة فاتبعتهم طرفی حیث تیمما تروع باکناف الافاهید عیرها نعاما و حقبا بالفدافد صیما ظَعائِن ُ یشفین السقیم من الجوی به و یخبلن الصحیح المسلّما. (از معجم البلدان ).