افانین
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اَ نِ) [ ع. ] (اِ.)<BR>۱- شاخه درخت.<BR>۲- انواع سخن.<br>
فرهنگ فارسی معین
(اَ نِ) [ ع. ] (اِ.) ۱- شاخه درخت. ۲- انواع سخن.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
افانین . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ اَفنان و اَفنون جج ِ فَنَن بمعنی شاخ . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). شاخها. (مؤید). ج ِ اُفنون، بمعنی شاخهای درخت . جج ِ اَفنان . ج ِ فَنَن . (آنندراج ) (از منتخب بنقل غیاث اللغات ). شاخها که از طول و عرض مستقیم باشد. (از اقرب الموارد). ◄ هنرها و انواع سخن . (آنندراج ) (غیاث اللغات ). روشهای سخن . (منتهی الارب ). ج ِافنون . گونه از هر چیزی . (مؤید الفضلاء) : شاعر باید که در افانین سخن و اسالیب شعر... از طریق افاضل شعرا... عدول ننماید. (از المعجم فی معاییر اشعار العجم ). بدین معنی ج ِ فن است . (از آنندراج ). ♦ افانین الکلام ؛ روشها و اسلوبها و اجناس سخن . (از اقرب الموارد).