افاده

(اِ دِ) [ ع. افادة ]<BR>۱- (مص م.) فایده رساندن، سود دادن.<BR>۲- (اِمص.) تکبر، خودبینی.<br>

(اِ دِ) [ ع. افاده ] ۱- (مص م.) فایده رساندن، سود دادن. ۲- (اِمص.) تکبر، خودبینی.

افاده . [ اِ دَ / دِ ] (از ع، اِمص ) در تداول عامیانه، کبر. برتنی . خودفروشی . تکبر. فیس . نخوت . عجب . (یادداشت بخط مؤلف ). مأخوذ از تازی، اظهار فضل و شرف در صورتی که دارای آن نباشد. (ناظم الاطباء). ♦ افاده کردن ؛ کبر نمودن . فیس کردن . (یادداشت بخط مؤلف ). بخود بستن فضل و شرف . (ناظم الاطباء). افاده فروختن . رجوع به افاده فروختن و کردن شود. ♦ بی افاده ؛ بی کبر. بی نخوت . غیرمتکبر. ♦ پرافاده ؛ پرنخوت . بسیار متکبر. بسیار خودبین . ◄ مأخوذ از تازی ؛ بخشش . فایده . (ناظم الاطباء).

باد، پز، تبختر، تفرعن، تکبر، خودبینی، فیس، منی، نخوت بهره‌دهی، سودرسانی

خودنمایی، خودبرتری، خود بینی