اغوز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اغوز. [ اَ وَ] (ع ص ) مهربان . ◄ نیکی کننده بر خویشاوندان و بسیارخیر بر ایشان . (منتهی الارب ) (آنندراج ).
اغوز. [ اَ غ َ / غُو ] (اِ) در تداول مردم آمل، گردکان . (یادداشت بخط مؤلف ). رجوع به گردکان شود. ◄ (پسوند) مزید مؤخر امکنه، مانند لوته اغوز. (یادداشت بخط مؤلف ).
اغوز. [ اُ غُزْ ] (اِخ )صورتی از اُغُز. رجوع به اغز و غز و اغوزخان شود.