اغوار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اغوار. [ اَ ] (ع اِ) ج ِ غار، یعنی سمج که در کوه باشد یا جای نشیب در آن یا هر زمین پست هموار یا سوراخ زمین و کوه بزرگ که در آن جانور وحشی جای گیرد. (منتهی الارب ) (آنندراج )(ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). غیران . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ ج ِ غور بالضم وآن وزنی بود اهل خوارزم را. (یادداشت بخط مؤلف ).