اغصان

اغصان . [ اِ ] (ع مص ) بسیاردانه گردیدن خوشه . یقال : اغصن العنقود. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) (آنندراج ). بزرگ شدن دانه ها: اغصن العنقود؛ کبر حبه شیئاً. تغصین . (از اقرب الموارد). ◄ سبز شدن شاخه های درخت : اغصنت الشجرة؛ نبتت اغصانها. (از اقرب الموارد).

اغصان . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ غُصن، بمعنی شاخ درخت باشد که بر شاخ دیگر برآید یا عام است . (منتهی الارب )(آنندراج ) (ناظم الاطباء). ج ِ غصن . آنچه از ساقه ٔ درخت برآید درشت باشد یا نازک . (از اقرب الموارد). ج ِ غُصن، بمعنی شاخ درخت است . (غیاث اللغات از کشف و منتخب ). ساقها و شاخهای درخت . (مؤید). اَغصُن . غُصون .غِصَنَة. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ) : از رویها بروید گلهای شنبلید بر تیغها بخندد اغصان ارغوان . فرخی . سوزن از اوراق و اغصان او بزمین نرسیدی . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٤١٠). درزمان شد هیزمش اغصان زر مست شد در کار او عقل و نظر. مولوی . بلبل گوینده بر منابر اغصان . (سعدی ). ◄ به کنایه در فرزندان و اعقاب بکار رود : و اغصان که از اصول آن هر دو سر برآمده بودند اعقاب و فرزندان ایشانند. (تاریخ قم ص ٢٥٢).