اغثر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اغثر. [ اَ ث َ ] (ع ص، اِ) نادان و فرومایه از مردم . مؤنث : غَثراء. ج، غُثر. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). نادان . (از اقرب الموارد). ◄ تیره ای که بسبزی زند. (منتهی الارب )(آنندراج ) (ناظم الاطباء). آنچه رنگی نزدیک به غُثرَة دارد. ما لونه الغثرة و هو قریب من الاغبر. و هی غَثراء. ج، غُثر. (از اقرب الموارد). ◄ گلیم بسیارپشم . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). گلیمهایی که پشم بسیار دارد. ماکثر صوفه من الاکسیه . (از اقرب الموارد). ◄ چغزلاوه . (منتهی الارب )(آنندراج ). (ناظم الاطباء). طُحلُب . (از اقرب الموارد). ◄ بسیار از هر چیزی . ◄ مرغی است آبی درازگردن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). مرغی است درازگردن . (از اقرب الموارد). ◄ شیر بیشه . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). شیر بیشه بجهت رنگ آن . (از اقرب الموارد). ◄ گرگ بخاطر رنگ آن . (از اقرب الموارد).