اعیاء
/vâže/
لغتنامه دهخدا
( اِ ) [ ع. ]<BR>۱- (مص م.) خسته کردن.<BR>۲- (مص ل.) دشوار شدن کار بر کسی.<br>
فرهنگ فارسی معین
( اِ ) [ ع. ] ۱- (مص م.) خسته کردن. ۲- (مص ل.) دشوار شدن کار بر کسی.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اعیاء. [ اَ ] (ع ص، اِ) ج ِ عَیی ّ، بمعنی درمانده در کار و سخن . (منتهی الارب ) (آنندراج ). ج ِ عَیایاء. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).