اعلا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اعلا. [ اَ ] (ع ن تف، اِ) اعلی . بلند و نفیس و برگزیده از هر چیزی و بالای هر چیزی . (ناظم الاطباء) : چون تجاسر کرده خاطر مختصر کردم سخن کاین تجاسر سمع اعلا برنتابد بیش از این . خاقانی . و رجوع به اعلی شود. ♦ اعلاتر ؛ بلندتر. بهتر. نفیس تر. (ناظم الاطباء) . ♦ اعلا و اسفل ؛ بالا و پایین . (ناظم الاطباء).