اعقف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اعقف . [ اَ ق َ ] (ع ص ) فقیر محتاج . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). آنکه بی چیز و محتاج باشد. (از اقرب الموارد). ◄ تازی درشت و بدخوی . یقال : اعرابی اعقف ؛ ای جاف . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). تازی تندخوی درشت . یقال : جأنی اعرابی اعقف . (از اقرب الموارد). ◄ کژ. (منتهی الارب ). کج . (ناظم الاطباء). کج و ناهموار. یقال : عود معقوف و اعقف . (از اقرب الموارد). ◄ منحنی از هر چیزی . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). منحنی . (اقرب الموارد).