اعطال
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اعطال . [ اِ ] (ع مص ) خالی کردن و واگذاشتن چیزی . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).
اعطال . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ عَطَل، بمعنی گردن، هر چیز خالی، کالبد و خوشه ٔ خرما. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ). ج ِ عَطَل، بمعنی شخص و گردن و بی زیوری و خوشه ٔ خرما. (از اقرب الموارد). رجوع به عَطَل شود. ◄ ج ِ عُطُل، بمعنی زن بی پیرایه و بی زیور و اسب و شتر بی گردن بند و بی رسن بی داغ و نشان و مرد بی ساز و سلاح . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). و رجوع به عُطُل شود.