اعتیاق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اعتیاق . [ اِ ت ِ ] (ع مص ) دیری نمودن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). بر تأخیر و درنگ داشتن . (از اقرب الموارد). عَوق . (از المصادر زوزنی ). ◄ بازداشتن . (منتهی الارب )(آنندراج ) (ناظم الاطباء). بازداشتن و منصرف ساختن کسی را. ◄ حبس کردن . (از اقرب الموارد).