اعتناش
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اعتناش . [ اِ ت ِ ] (ع مص ) دست در گردن یکدیگر انداختن در حرب . (آنندراج ) (منتهی الارب ). دست در گردن یکدیگر انداختن در جنگ . (ناظم الاطباء). ◄ ستم کردن بر کسی . ◄ بقهر و باطل گرفتن از کسی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ دو دست بر زمین نهادن . ◄ مجامعت کردن . ◄ بیوکندن کسی را. (تاج المصادر بیهقی ).