اعادی

(اَ) [ ع. ] (اِ.) جِ اعداء. ججِ عدو؛ دشمنان.<br>

(اَ) [ ع. ] (اِ.) جِ اعداء. ججِ عدو؛ دشمنان.

اعادی . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ اَعْداء. جج ِ عَدُوّ. (متن اللغة) (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ) : لکن ّ قومی اصبحوا مثل خیبر بها داؤها و لاتضر الاعادیا. نابغه ٔ جعدی (از عیون الاخبار ج ١ ص ٢١٩). دشمنان . (ناظم الاطباء). دشمنان و اعداء. (فرهنگ نظام ). دشمنان . (از منتخب ) (کنز) (غیاث ). ج ِ عدو. دشمنان . (آنندراج ). ج ِ عدو. (دهار) : به رغم انف اعادی درازعمر بمان که دزد دوست ندارد که پاسبان ماند. سعدی .