اطهری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اطهری . [ اَ هََ ] (ص نسبی ) منسوب به اطهر است که از سادات علوی بغداد بود. (از لباب الانساب ). و رجوع به انساب سمعانی شود.
اطهری . [ اَ هََ ](اِخ ) ابوالحسن علی بن مقلدبن عبداﷲبن کرامة البواب حاجب اطهری . وی یکی از حاجبان اطهر بود. و در ماه ربیعالاَّخر سال ٤٧٣ هَ . ق . درگذشت . (از لباب الانساب ).