اضاض

اضاض . [ اِ ] (ع مص ) اَض ّ. مُلْجاء و مضطر کردن کسی را به کسی . ◄ رسیدن مشقت از امری به کسی . (از اقرب الموارد). رجوع به اض شود. ◄ بانگ کردن ناقه گاه درد زه . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). تصلق الناقة عن المخاض . (از قطر المحیط). تصلق الناقة ظهرالبطن عند المخاض . و وجدت اضاضاً؛ ای حرقة عند نتاجها. (تاج العروس ). حرقة. (اقرب الموارد). ◄ (اِ) مَلْجاء: ماکان سبب شرادهم و ارفضاضهم الا الثقة بمصادهم و اضاضهم . (از اقرب الموارد). جای پناه . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). پناهگاه . (از قطر المحیط). مَلجاء، بنقل جوهری . و راجز راست : لانعتن نعامة میفاضا خرجاء ظلت تطلب الاضاضا. (از تاج العروس ). ◄ اصل . (قطر المحیط).