اصفهان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اصفهان . [ اَ ف َ ] (اِخ ) نام محلی در کنار راه تبریز و مراغه میان سردرد و لایجان، در ١٤٥٠٠ متری تبریز.
اصفهان . [ اِ ف َ ] (اِخ ) نام پدر ابوعلی بود که در طبرستان در قرن چهارم هجری میزیسته . صاحب تاریخ طبرستان آرد: و حسن فیروزان به آمل آمد با ابوعلی بن اصفهان و ابوموسی که هر دو صاحب ماکان بودند. (تاریخ طبرستان ج ١ ص ٢٩٤). و آرد: و ابوالقاسم را از دختر دیکوی بنت اصفهان پسری بود کودک اسماعیل نام، ماکان و حسن فیروزان و ابوعلی اصفهان جمله به گرگان بیعت کردند. رجوع به صفحه ٔ مزبور در تاریخ طبرستان تألیف بهأالدین محمدبن حسن بن اسفندیار کاتب چ تهران ج ١ شود.
اصفهان . [ اِ ف َ ] (اِخ ) همدان و اصفهان دو برادر بودند. (مجمل التواریخ والقصص ص ٥٢١). و در ص ١٤٩ آرد:و در کتاب همدان خواندم که همدان و اصفهان هم از ابناء پسرزادگان سام بن نوح اند، و دیگر جای ندیدم، خداوندتعالی بدان داناتر است . (مجمل التواریخ والقصص ).