اصطفی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اصطفی . [ اَ طَ ](معرب، اِ) بلغت یونانی صمغی است که مانند عود بسوزد. بعربی میعه ٔ سائله گویند و به عسل لُبن اشتهار دارد. (برهان ) (مخزن الادویه ) (آنندراج ) (تحفه ٔ حکیم مؤمن ). مأخوذ از یونانی، میعه ٔ سائله . (ناظم الاطباء)(فهرست مخزن الادویه ). و رجوع به میعه ٔ سائله شود.
اصطفی . [ ] (اِخ ) مااصطفی بن یعقوب نصرانی . صاحب بیت مال خاص الراضی باﷲ خلیفه ٔ عباسی از قبل مونس خادم بود و بسال ٣٢٤ هَ . ق . در ماه محرم درگذشت . رجوع به کتاب اخبارالراضی تألیف صولی ص ٧١ و ١٤٦ شود.