اصطر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اصطر. [ اَ طُ ] (ع اِ) ج ِ صَطْر و صَطَر. (منتهی الارب ). رجوع به صطر شود.
اصطر. [ اُ طُ ] (معرب، اِ) کلمه ٔ یونانی بمعنی ترازو. (از برهان ). بزبان یونانی ترازو را گویند. (غیاث ) (هفت قلزم ). ◄ مأخوذ از یونانی، یک قسم وزنی . (ناظم الاطباء). ◄ بیونانی، ستاره . (مفاتیح خوارزمی ). و رجوع به اصطور شود.