اصحار

اصحار. [ اِ ] (ع مص ) به صحرا بیرون شدن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). به صحرا بیرون آمدن . (زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ). اَصْحَرَ القوم ُ؛ برزوا الی الصحراء لایواریهم شی ٔ، تقول : رأیتهم مصحرین ؛ ای بارزین الی الصحراء. (اقرب الموارد). ◄ اصحار مکان ؛ پهناور شدن آن یعنی همانند صحرا گردیدن آن . (از اقرب الموارد). فراخ گردیدن جای . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ اصحار امر و اصحار به امر؛ آشکار ساختن آن، گویند: لاتصحره امرک و اَصحر بما فی قلبک . (از اقرب الموارد). ◄ اصحار مرد؛ یکچشم گردیدن وی . (اقرب الموارد) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).