اصحاب جهم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اصحاب جهم . [اَ ب ِ ج َ ] (اِخ ) پیروان جهم بن صفوان بودند، و جهم از جبریان خالص بشمار میرفت، بدعت خود را در ترمذ آشکار کرد و سلم بن احوز مازنی وی را در مرو در اواخر فرمانروایی امویان بکشت . وی با معتزله در نفی صفات موافق بود ولی بر نظریه ٔ ایشان در این باره مسائلی بیفزود. این فرقه را جهمیه گویند. رجوع به جهمیه و ملل و نحل شهرستانی چ مطبعه ٔ حجازی قاهره ج ١ ص ١١٣ شود.