اصبهبذان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اصبهبذان . [ اَ ب َ ب َ / ب ُ ] (اِخ ) شهریست به دیلم که پادشاه آن ناحیه در آن سکونت داشت و میان آن و دریا دو میل فاصله بود. (از معجم البلدان ). شهریست به بلاد دیلم . (منتهی الارب ) (قاموس الاعلام ). و رجوع به اسپهبدان واصفهبدان و مراصدالاطلاع و مرآت البلدان ج ١ ص ٦٨ شود.
اصبهبذان . [ اَ ب َ ب َ / ب ُ ] (معرب، اِ مرکب ) در اصل زبان پارسی لقبی بود که بر پادشاهان طبرستان اطلاق میشد چنانکه پادشاهان فارس (ایران ) را کسری (خسرو) و پادشاهان ترک را خاقان و پادشاهان روم را قیصر میخوانند. (از معجم البلدان ). لقب ملوک طبرستان بود. (از المعرب جوالیقی ص ٢١٨ س ١٢). و رجوع به قاموس الاعلام ترکی و اسپهبد و اصبهبذ و سپهبد و اسپهبدان شود.