اصابی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اصابی . [ اِ ] (اِخ ) احمدبن عبداﷲ اصابی، مشهور بالسانة... او راست : الاعلان بنعم اﷲالواهب الکریم المنان در فقه و عروض و نحو و صرف و منطق و تجوید قرآن که آنرا در ذیحجه ٔ سال ١١١٨ هَ . ق . بپایان رسانید. (اسماءالمؤلفین ج ١ ستون ١٦٨).
اصابی . [ اِ ] (اِخ ) ابوالحسن علی بن حسین . (٥٧٧ - ٦٥٧ هَ . ق . / ١١٨١ - ١٢٥٨ م .) فقیه اصولی یمانی . در تعز به کسب دانش پرداخت و نخستین کسی است که اذان گفتن هنگام به خاک سپردن مرده را مقرر داشت و آنگاه گروه کثیری بدان فتوی دادند. او راست تألیفاتی در اصول و دیگر علوم دینی از قبیل «الرد علی الزیدیة». (از اعلام زرکلی ج ٢ ص ٦٦٨).