اشیان

اشیان . [ اُش ْ ] (اِخ ) نام یکی از دهستانهای بخش فلاورجان شهرستان اصفهان که در جنوب باختری آن شهر واقع است و حدود و مشخصات آن بشرح زیر است : حدود: از شمال به کوه قلعه بزی و کوه دیزی (که خطالرأس آنها حد طبیعی این دهستان یا دهستان اشترجان است )، و از جنوب به رشته ارتفاعات بیدکان (که خطالرأس آن حد طبیعی این دهستان با بخش بروجن است )، و از خاور به دهستان سمیرم پایین شهرستان شهرضا، و از باختر به دهستان آیدغمش بخش فلاورجان محدود است . وضع طبیعی : در این دهستان دو رشته ٔ ارتفاع در جهت خاور به باختر کشیده شده است :١ - رشته ٔ ارتفاع شمالی که عبارت از کوه قلعه بزی و کوه دیزی است . ٢ - رشته ٔ ارتفاع جنوبی کوه بیدکان و کوه کلاه سیاه که تنگ بیدکان در انتهای خاوری کوه بیدکان و گردنه ٔ انجیره در انتهای باختری کوه کلاه سیاه واقع شده اند و قرای این دهستان در جلگه ای در میان این دو رشته ارتفاع قرار گرفته اند که بفاصله ٔ ١٢ هزار گزبموازات هم واقع شده اند. رودخانه ٔ زاینده رود در جهت خاور به باختر در وسط این دهستان جاریست . هوای دهستان بواسطه ٔ رودخانه ٔ زاینده رود و اشجار بسیار معتدل و سالم است و آب قرای آن از زاینده رود و چاهها تأمین می شود. محصول عمده ٔ آن عبارتست از: غلات، حبوبات، پنبه، و جزئی تریاک . شغل عمده ٔ اهالی زراعت و گله داریست . و صنایع دستی محلی کرباس، قالی و جاجیم بافی است . راه شوسه ٔ جدید اصفهان از قسمت شمال باختری این دهستان میگذرد و به بیشتر قرای این دهستان در تابستان میتوان اتومبیل برد. این دهستان از ٣٣ آبادی بزرگ و کوچک تشکیل می یابد و جمعیت آن ٤٧٧٨٩ تن است . زبان اهالی فارسی و مذهب آنان شیعه ٔ اثناعشری است . قرای مهم دهستان عبارتند از: مبارکه، ور نامخواست، چم گردان، ریز، دیزی، سده . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ١٠).

اشیان . [ اُش ْ ] (اِخ ) دهی است از دهستان اشیان بخش فلاورجان شهرستان اصفهان، که در ١٤ هزارگزی جنوب فلاورجان و ٤ هزارگزی شوسه ٔ مبارکه به اصفهان واقع است و محلی جلگه، معتدل و دارای ٤٥٨ تن سکنه میباشد. مذهب مردم آن شیعه و زبان آنان فارسی است . آب آن از زاینده رود تأمین میشود. محصول آن غلات، برنج، صیفی کاری، تریاک و پنبه است . شغل اهالی زراعت و گله داری و صنایع دستی زنان کرباس بافی است . راه آن مالرو است . (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ١٠).

اشیان . [ اُش ْ ] (اِخ ) دهی است جزء دهستان حومه ٔ بخش لنگرود شهرستان لاهیجان که در ١٢٠٠٠ گزی جنوب لنگرود و ٢٠٠٠ گزی باختر بجارپس واقع و منطقه ٔ جلگه، معتدل، مرطوب و مالاریائی و سکنه ٔ آن ٢١٧ تن است که شیعه اند و بلهجه ٔ گیلکی و فارسی سخن میگویند. آب آن از رود محلی تأمین میشود و محصول آن برنج، مختصر چای، لبنیات و شغل اهالی زراعت و گله داری و راه ده مالرو است . گله دارها تابستان به ییلاق دیلمان میروند. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٢).