اشکول

اشکول . [ ] (اِخ ) (خوشه ) یکی از کسانی میباشد که با ابراهیم معاهده کرد (سفر پیدایش ١٤ : ١٣ و ٢٤). (قاموس کتاب مقدس ص ٧٢). ♦ وادی اشکول ؛ وادیی است در زمین کنعان (سفر اعداد ١٣ : ٢٣ و ٢٤ و ٣٢ : ٩، سفر تثنیه ١ : ٢٤). بعضی را گمان چنان است که این وادی در مکان عین الخشکله در شمال جرول واقع بود و بگمان پالمر و دریک در مکان تلهای انگور بود که در نزدیکی هفت چاه واقع میباشد. و فان لیپ میگوید که خوشه های انگور در آنجا دیدم که هر یک ١٨ قیراط طول داشت و نیز میگوید که فعلاً هم در جنوب زمین مقدس خوشه های انگور بسنگینی دو رطل یافت میشود. (قاموس کتاب مقدس ص ٧٣).