اشک گلگون
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اشک گلگون . [ اَ ک ِ گ ُ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) اشک سرخ . (آنندراج ) : گر کُمیت ِ اشک گلگونم نبودی گرم رو کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع. حافظ (دیوان چ قزوینی - غنی ص ١٩٩). و رجوع به اشک پیازی و اشک جگرگون و اشک حنائی و اشک خون آلوده و اشک خونی و اشک خونین و اشک عقیقی شود.