اشپیختن

(اِ تَ) (مص م.)<BR>۱- پاشیدن، ریختن و پراکنده کردن.<BR>۲- ترشح کردن. اشبیختن و اشپوختن و اشبوختن هم گویند.<br>

(اِ تَ) (مص م.) ۱- پاشیدن، ریختن و پراکنده کردن. ۲- ترشح کردن. اشبیختن و اشپوختن و اشبوختن هم گویند.

اشپیختن . [ اِ ت َ ] (مص ) شپیختن . اشپوختن . اشبوختن . پاشیدن اعم از آب و جز آن . گل نم زدن . ترشح کردن : چوک ز شاخ درخت خویشتن آویخته بانگ کنان تا سحر آب دهان ریخته ابر بهاری ز دور اسب برانگیخته در سم اسبش براه لؤلؤ اشپیخته در دهن لاله باد ریخته و بیخته بیخته مشک سیاه، ریخته دُرّ ثمین . منوچهری . درویش خاککی است بیخته و آبکی بر آن اشپیخته نه پشت پا را از آن گردی و نه کف پا را از آن دردی .(خواجه عبداﷲ انصاری ).