اشعل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اشعل . [ اَ ع َ ] (ع ص ) اسب اشعل ؛ اسبی که در دم یا در پیشانی آن سپیدی بود. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ). ◄ مرد اشعل ؛ که حلقه ٔ چشم او بسرخی زند. مؤنث : شَعْلاء. ج، شُعْل . (از اقرب الموارد).
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اشعل . [ اَ ع َ ] (ع ص ) اسب اشعل ؛ اسبی که در دم یا در پیشانی آن سپیدی بود. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب ). ◄ مرد اشعل ؛ که حلقه ٔ چشم او بسرخی زند. مؤنث : شَعْلاء. ج، شُعْل . (از اقرب الموارد).