اشعری

(~.) [ ع. ] (ص نسب.)<BR>۱- منسوب به اشعر (یکی از قبایل عرب).<BR>۲- منسوب به فرقة اشعریه.<br>

(~.) [ ع. ] (ص نسب.) ۱- منسوب به اشعر (یکی از قبایل عرب). ۲- منسوب به فرقه اشعریه.

اشعری . [ اَ ع َ ](ص نسبی ) منسوب به اشعر. رجوع به اشعر شود. ◄ منسوب به فرقه ٔ اشاعره . رجوع به اشاعره شود.

اشعری . [ اَ ع َ ] (اِخ ) ابوالحسن . رجوع به ابوالحسن اشعری شود.

اشعری . [ اَ ع َ ] (اِخ ) ابوجعفر احمدبن عیسی بن عبداﷲبن سعدبن مالک بن احوص بن مالک اشعری . از فرزندان جماهربن اشعر بود که در قم میزیست و از بزرگان علمای رجال و فقه بشمار میرفت و بر همه ٔ دانشمندان مقدم بود. سلطان قم در امور آن شهراز رای وی استمداد می جست . سفرهائی به مشهد و عتبات کرد. او راست : الاظله و التوحید. و فضائل العرب و فضل المنی و المتعه و ناسخ و منسوخ . (از ریحانة الادب ).