اشرف زاده
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اشرف زاده . [ اَ رَ دَ ] (اِخ ) برسوی، احمد ضیاءالدین بن فخرالدین عبدالقادر معروف به اشرف زاده ٔ برسوی حنفی . از مشایخ طریقت تصوف بود و بسال ١٢٢٤ هَ . ق . درگذشت . او راست : ذیل گلدسته ٔ بلیغ که آنرا به گلزار صلحا نامیده است . و وفیات عرفا از سال ١١٩٦ تا سال ١٢١٩ هَ . ق . و مشوق العشاق در موعظه . (از اسماء المؤلفین ج ١ ستون ١٨٣).
اشرف زاده . [ اَ رَدَ ] (اِخ ) احمد عزالدین بن محمد فخرالدین ازنیقی معروف به اشرف زاده . از احفاد شیخ عبداﷲ الهی بود و بسال ١١٥٢ هَ . ق . درگذشت . او راست : انیس الجنان در تفسیر قرآن . زبدةالبیان در تصوف . مشوق العشاق . و دیوان شعر بزبان ترکی . (از اسماء المؤلفین ج ١ ستون ١٧٣).
اشرف زاده . [ اَ رَ دَ ] (اِخ ) برسوی، عبدالقادر نجیب الدین بن شیخ عزالدین احمد معروف به اشرف زاده ٔ برسوی حنفی متخلص به سری . شیخ زاویه ٔ قادریه در ازنیق بود و بسال ١٢٠٢ هَ . ق . درگذشت . او راست : دیوان شعر بترکی .سرّالدوران در تصوف . و مولد نبی (ص ) که منظومه ای بزبان ترکی است . (از اسماء المؤلفین ج ١ ستون ٦٠٤).