اشحاط

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

اشحاط. [ اِ ] (ع مص ) دور کردن کسی را. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (زوزنی ) (تاج المصادر بیهقی ) (از اقرب الموارد).