اشتردل

(~. دِ) (ص.)<BR>۱- ترسو.<BR>۲- کینه توز.<br>

(~. دِ) (ص.) ۱- ترسو. ۲- کینه توز.

اشتردل . [ اُ ت ُ دِ ] (ص مرکب ) کینه دل و کنایه ازمردمی که این صفت داشته باشند. (از برهان ) (آنندراج ). کینه دل . (انجمن آرای ناصری ). کینه دار : بهار آمد و جان حسود اشتردل بسبزه ٔ سرخنجررود بسوی کنام . ظهیر. ◄ کنایه از مردم بیدل و نامرد و ترسنده . (برهان ) (هفت قلزم )(آنندراج ). خوفناک . ترسنده و نامرد. (انجمن آرای ناصری ). غردل . (مؤید الفضلاء) (شرفنامه ٔ منیری ). ترسناک . ترسو. جبان . شتردل . گاودل . بزدل . مرغ دل . کلنگ دل . آهودل . بددل . کم دل . کم جرأت . اشترزهره . رجوع به اشترزهره شود : خصم اشتردل تو گر خر نیست از چه رو افسرش شده ست افسار. خسروانی . بر میانه بود شه عادل نبود شیر شرزه اشتردل . سنائی . خصم اشتردل ز تو چون رعد بادا در خروش وز دو چشم خویشتن پیوسته نالان چون رباب . سیف اسفرنگ . پیش اشتردلی چو خاقانی یاد تو جز بجام می نخورند. خاقانی . زهی بقوت جودت رجای اشتردل کشد بسوی چراگاه شیر شرزه مهار. رضی نیشابوری . هست آن گاوگوش اشتردل اسب صورت ولی بمعنی خر. ابن یمین . و رجوع به امثال و حکم دهخدا و مجموعه ٔ مترادفات ص ٣٥١ و شعوری ج ١ ص ١٤٧ شود.