اشبال
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اشبال . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ شِبْل . ♦ ابواشبال ؛ شیر بیشه . (ناظم الاطباء).
اشبال . [ اِ ] (ع مص ) مهربانی کردن بر کسی . ◄ اعانت نمودن . ◄ اشبلت المراءة علی ولدها؛ پرورد آن بیوه زن بچه را و شوی نکرد. (از ناظم الاطباء).