اسوت
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِ یا اُ وِ یا وَ) [ ع. اسوة ]<BR>۱- (ص.) پیشوا، مقتدا.<BR>۲- (اِ.) خصلتی که شخص بدان لایق مقتدایی گردد.<br>
فرهنگ فارسی معین
(اِ یا اُ وِ یا وَ) [ ع. اسوه ] ۱- (ص.) پیشوا، مقتدا. ۲- (اِ.) خصلتی که شخص بدان لایق مقتدایی گردد.