اسنان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
اسنان . [ اَ ] (ع اِ) ج ِ سِن ّ. سالها. (غیاث ). ◄ دندانها. (غیاث ): حَدثنا ابراهیم بن عبدالرحمن ابوسهل مولی موسی بن طلحة قال رأیت موسی بن طلحة قد شد اسنانه بذهب . (الکنی و الاسماء للدولابی ).
اسنان . [ اِ ] (ع مص ) کلانسال شدن . (منتهی الارب ). بزاد برآمدن . (تاج المصادر بیهقی ). بسیارسال شدن . ◄ برآمدن دندان . ◄ رویانیدن دندان را. (منتهی الارب ). ◄ اسنان سدیس ناقه ؛ نبت آن . رستن دندان هشت سالگی اشتر و رویانیدن آن . (تاج المصادر بیهقی ).
اسنان . [ ] (اِخ ) یکی از نوکران شهزاده یساور که از جانب وی ودیگر شهزادگان با جمعی دیگر بعنوان ایلچی نزد ابوسعید رفت . (ذیل جامعالتواریخ رشیدی حافظ ابرو ص ٨١).