اسنام

اسنام . [ اِ ] (اِخ ) کوهیست بنی اسد را. (منتهی الارب ).

اسنام . [ اِ ] (ع اِ) درختی است کوهی . ◄ بار گیاه حُلیا. (منتهی الارب ). واحد آن : اسنامة.

اسنام . [ اِ ] (ع مص ) بزرگ گردانیدن . (تاج المصادر بیهقی ) (زوزنی ). بزرگ کوهان کردن شتر را، چنانکه علفی خوب : اسنم الکلأُالبعیر. (منتهی الارب ). ◄ بلند شدن . (تاج المصادر بیهقی ). ◄ بالا برآمدن دود. بالا رفتن دخان : اسنم الدخان . ◄ بزرگ شدن شعله ٔ آتش : اسنمت النار. ◄ گیاه حلیا رویانیدن زمین . (منتهی الارب ).