اسف

(اَ سَ) [ ع. ]<BR>۱- (مص ل.) اندوهگین شدن.<BR>۲- حسرت خوردن.<BR>۳- (اِ.) اندوه شدید.<BR>۴- افسوس، پشیمانی.<br>

(اَ سَ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) اندوهگین شدن. ۲- حسرت خوردن. ۳- (اِ.) اندوه شدید. ۴- افسوس، پشیمانی.

اسف . [ اَ س َ ] (ع اِمص ) اندوه سخت . (غیاث ). بسیاری حزن : فلعلک باخع نفسک علی آثارهم ان لم یؤمنوا بهذا الحدیث اسفاً. (قرآن ٦/١٨)؛ پس بسا باشدهلاک کننده باشی خود را بر اثر آنها اگر نگرویدند به این سخن از اندوه . (تفسیر ابوالفتوح چ ١ ج ٣ ص ٣٩٧). نصیب ولیت از سعادت سرور نصیب عدوت از شقاوت اسف . مسعودسعد. ◄ خشم . بسیاری غضب . ◄ فسوس . افسوس . پشیمانی بر فائتی . دریغ.

اسف . [ اَ س َ ](ع مص ) اندوهگین گردیدن بر. اندهگن شدن . (زوزنی ). ◄ دریغ خوردن . تأسف . بر گذشته حسرت آوردن . ◄ خشم گرفتن . (زوزنی ). خشم گرفتن بر.

اسف . [ اَ س ِ ] (ع ص ) خشمگن . خشمگین . غضبناک . ◄ غمگین . ج، اَسفون . (مهذب الاسماء).

اندوهیدن، اندوهگین