استیراط

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

استیراط. [ اِ ] (ع مص ) استیراط در امر؛ درآویختن به کاری دشوار که راه رهائی نتوان یافتن . (از منتهی الارب ).